Massaliteit laag bij de grond

Op de grond ligt een cirkel van metalen platen die door een bijna onzichtbare draad overeind gehouden wordt als ware het om de platen niet te laten omvallen. 'Dit is een storm boven Groningen' was de spontane reactie van een kijker die het werk zonder titel op deze manier tot 'zin' verhief.

Kenmerkend voor het werk van Leen Bastiaans is de seriŽle abstractie die de kijker de mogelijkheid geeft om actief met het werk te communiceren. De driedimensionale werken stralen ambivalentie uit. Zij lijken verhalen te vertellen die zich aan gene zijde van een eenduidige betekenis bevinden. Toch dwingen ze de kijker op een geheimzinnige manier om het eigen repertoire aan zingeving te bevragen.

Leen Bastiaans bewerkstelligt dit effect onder andere doordat zij de kijker met een seriŽle massaliteit confronteert. Deze massaliteit wordt echter bij nader inzien gekenmerkt door minimale afwijkingen en verschuivingen. Ondanks de opeenvolgende massaliteit, is er ruimte voor individuele verschillen. Hierdoor ontstaat een spanning tussen het gelijke, uniforme enerzijds em het andere, verschillende anderzijds. Juist de abstracte wijze waarop Bastiaans vorm geeft aan deze spanning biedt de kijker de mogelijkheid tot reflectie op (eigen) verhalen.

Haar objecten kenmerken zich ook door hun verbondenheid met de grond. Streng geometrisch, amorf of individueel: alle objecten raken de grond. Deze geste is niet mythisch bedoeld, maar noodzaakt de kijker om van hoog naar laag te kijken. Dat is soms even wennen.
Wie over een van Bastiaans objecten struikelt, leert proefondervindelijk dat 'hoge kunst' op de grond begint.

 

 

Tekst: Margret BrŁgmann